Galegolandia


Olladas con sorna, olladas con enfado, olladas ao exterior, olladas ao interior, olladas escépticas, olladas esperanzadoras, olladas que fan pensar, olladas para esquecer; olladas interrogantes; olladas declarativas; olladas exclamativas; olladas ao ar; olladas desde a terra; olladas de resignación; olladas de resistencia; olladas que non entenden; olladas que non se explican. Porque os “chascarrillos” son moitos e non todo vai ser perder falantes...

17.6.07

Ai Martiño, Martiño


Andamos faltos de referentes neste círculo mediático do século XXI e máis aínda que eses referentes respiren minimamente en clave de país. Nestas andamos cando vén o Martiño Rivas (que vén sendo fillo do Rivas que todos temos en mente) e nos conta que desgaleguizou o nome, que iso de Martiño non era ben captado polos oídos madrileños. Ou sexa que en Madrid aprenderon a pronunciar e escribir Schwarzenegger, Pagazaurtundua, Abbondanzieri ou Mitsubishi, pero o de Martiño seica se lles pon na gorxa (por non dicir noutro sitio...) e nós, os galegos, por aquilo de non lles querer complicar a vida somos así de guiadiños e mesmo estamos dispostos a eliminar calquera atranco que lles trabe a lingua. De Robinhos, Ronaldinhos e Cicinhos xa nin falamos...

Certamente o rapaz este luciuse pero ben lucido.

1 Comments:

  • En Madrid hay xente comprensiva, inda que non son maioria. Pero cando estou por ali, sempre me pasa que con "Seixo", nen idea, e con "Grueiro" ...o que poderia contar. O final, o que fago e que os van en plan gore-flechi e dicirlles "SE DICE GRUEIRO, PERO PON LO QUE TE SALGA DE LA PUNTA DEL NABO".

    E unha vergoña o de Martiño, cun nome tan fermoso, acabe castelanizandoo.
    Tes razon, luciuse ben, habian de deixalo fora da Galiza.

    By Anonymous Mariano, at 7:55 da tarde  

Enviar um comentário

<< Home